viernes, 31 de diciembre de 2010

EL QUE DEIXO ENRERE

Dia 30 de desembre de 2010, a un dia per acabar aquest any. Això sortirà a la llum el dia 31, però dubto que entre el poc que queda d'avui i demà, passi algun esdeveniment que em faci canviar la meva opinió respecte al que ha estat aquest any per mi. Tan de bo. Tan de bo passés alguna cosa emocionant (i bona) que em fes millorar la meva opinió sobre aquest any que se'n va (que no ha estat pas dolent, al contrari) i no sentir aquesta sensació que tinc ara mateix de que s'acaba l'any amb moltes coses pendents. Bé, potser no són tantes, les coses pendents, però pesen. Deixant-me de tonteries, em disposo a continuar, i intentaré explicar què ha donat aquest any de si pel què fa a la meva vida. Si intento analitzar de manera general tot el que m'ha passat aquest any, els fets se'm llancen a sobre i no en trec res clar, hauré d'anar des del principi fins al final, mes a mes, pensant en els fets més destacats i, sobretot, fixar-me en què han produït en mi. La veritat és que mentre ho escric i hi penso, em fa mandra fer-ho. La mandra, sempre fotent. Entre la mandra i la por, un pot arruïnar la seva vida, deixant de fer un munt de coses que mai se sap on el podrien haver dut. La vergonya també és amiga d'aquestes dues. Me les conec bé les tres, crec que són alguns dels meus grans problemes, sobretot les dues últimes. La por i la vergonya em fan callar massa, no em deixen actuar, i segur que han oprimit el meu 2010 com han volgut. És trist donar la culpa a la por o la vergonya com si fossin alguna cosa aliena a mi, formen part de mi i sóc jo qui haig de canviar, cosa que he dit no sé quantes vegades: confiar més en mi mateix, etcètera. Consells. Consells que em dic i no m'aplico. Bé, passem al que ha estat l'any i deixem-nos de lamentacions.
El 2010 ha estat, per mi, l'any de l'inici del canvi. Un canvi que espero que s'acceleri l'any que ve (això és tasca meva, no ho puc deixar en mans del destí) i obtenir-ne així resultats. Aquest canvi s'ha produït sobretot en els últims mesos, m'he adonat que l'important és lluitar i tenir les idees clares. Saber què es vol. Un cop saps el que vols, lluita per aconseguir-ho. Aquest és el meu punt feble: no sé com aconseguir el que em proposo. Em falten dosis importants de confiança en mi mateix per aconseguir-ho, tot i els consells que em dóna la gent i frases que llegeixo i em fan pensar "tu també pots". Tothom deu tenir alguna cosa especial, només cal descobrir quina cosa és. El problema és quan no trobes quina és la teva cosa especial. Aquí és on em trobo ara, no sé què haig d'explotar de mi mateix per poder mostrar el millor de mi al món, sent jo mateix. O potser no tots ho tenim. Potser ens ho diuen per fer-nos sentir millor als que, a primera vista (ni segona ni tercera), no destaquem ni en el físic ni en la personalitat, tot i que tampoc sé perquè voldrien fer-nos sentir millor. És igual, no vull pensar en complots ni coses rares. Només vull saber afrontar les coses de la vida i donar la cara. Donar la cara sempre, no només en moments de perill, també quan no hi ha perill i donar la cara em pot donar satisfaccions.
Donar la cara. Aquest serà el meu propòsit pel 2011. És també el meu consell per a vosaltres. Si es vol alguna cosa, anar a aconseguir-la.
Per acabar, unes paraules en anglès, perquè va ser així com les vaig sentir, que em van emocionar molt i realment m'han fet pensar en aquest últim mes:
Tonight, I want you to forget all of your insecurities. I want you to reject anyone or anything that's ever made you feel like you don't belong or made you feel like you don't fit in or anything that's made you feel like you're not good enough. I want you to free yourself of anyone or anything that's ever made you feel insecure or bad about yourself, or like a misfit, or an outcast, or like you're not pretty enough, or thing enough, or can't sing well enough, or dance well enough, or write a song well enough. You remember that you are goddamn Barcelona superstars and YOU WERE BORN THIS WAY!
Lady Gaga al Palau Sant Jordi, 7 de desembre de 2010 (The Monster Ball Tour).
Està clar que el consell estava molt basat en la seva experiència, però en el fons, ens pot servir a tots (els que ho necessitem). Encara que no ens considerin suficientment bons, amb esforç i donant la cara, segurament podrem aconseguir el que volem. O això és el que m'agradaria pensar.
Feliç 2011, de tot cor.

viernes, 8 de octubre de 2010

nueva (vieja) vida

Mucho tiempo después de la última actualización, vuelvo a escribir. Podría escribir una novela si me diera por explicar todo lo que ha pasado desde Blanes, pero no hay energía ni memoria suficiente en mí para eso. Realmente, mi vida ha cambiado mucho desde entonces: por fin crucé el charco (el Atlántico), vuelvo a estar soltero (como lo he estado los 18 años y medio restantes de mi vida), empecé segundo de carrera (sigo con la misma, yo no me he cambiado) y hasta hago deporte en días seguidos, entre muchas otras cosas. Como a la mayoría, adaptarme a algunos cambios no es fácil, véase como terminé en la inauguración del piso de un compañero de clase, supongo que como consecuencia de mi renovada soltería. Ahora, ya con la perspectiva del tiempo (no mucho quizá, pero para mí, más que suficiente), estoy completamente adaptado a mi nuevo (realmente, antiguo) modo de vida y estoy más feliz que nunca. Veo que, por fin, soy dueño de mi propia vida: tomo mis decisiones, gestiono mi tiempo sin tener que preocuparme por terceros (sí que me preocupo, claro, no quiero joder a nadie pero ya no me tengo que preocupar de la misma manera). Podría decir que hasta me siento un poco mejor conmigo mismo, aunque sin pasarse, que la autoestima no es algo que vaya conmigo. Ahora disfruto mucho más de las cosas, aunque sean una tontería, y no estoy constantemente preocupado, porque no vivo con miedo a qué puede pasar mañana... es más, puedo hasta tener esperanza para mañana. Realmente, quizá no se entenderá lo que estoy diciendo, simplemente digo que soy feliz. Pensaba que sin novio ya no sería feliz, y veo que sí. Con eso no digo que no quiera estar nunca más con nadie en plan serio, claro que me gustaría, y mucho, pero muy diferente a lo vivido anteriormente. No digo que antes no fuese feliz, lo fui, y mucho, pero sufrí también lo mío y lo que quiero es disfrutar. La vida no es fácil, lo sé, pero por esa razón no voy a ponérmelo más difícil todavía. Otra cosa a destacar es que, hace dos días, cumplí los 19. Valoración de mi primer año de mayoría de edad: las mejores fiestas de mi vida. Para estos 19... no pido nada, simplemente que no se me borre la sonrisa que me ha costado 19 años dibujar en mi cara (no se me da bien sonreír, no es por gilipolleces de arrugas) y que se añadan más motivos para que no se apague. De momento, a corto plazo, espero pasar un buen puente y ya de paso... aprobar el día 25 el exámen práctico de neuroanatomía... Nada más que añadir: disfruten del puente, yo tengo intención de hacerlo, que tengo muchísimas ganas de bailar.

Bienvenidos a mi nueva (vieja) vida, estáis todos invitados.

jueves, 15 de julio de 2010

La vida por delante

Un día. Un día para irme a Blanes. Será una gran excursión: primero a Sant Boi, recoger a Marta y... ¡a la aventuraaa! intentar llegar a Blanes y una vez allí, disfrutar de la tarde y la noche con Carol y Javi... hay ganas, será emocionante y divertido, necesito salir y bailar toooda una noche.
Cinco días. Faltan cinco días para meterme en un avión sabe Dios cuántas horas (creo que nueve) y llegar a Nueva York. No me faltan ganas, aunque tampoco voy falto de nervios. Tengo muchísimas ganas, es uno de los viajes de mi vida (al menos, soñados), por eso espero que todo salga a la perfección. Dicen que Nueva York es una ciudad que te encanta o te decepciona, quizás me he creado demasiadas expectativas, pero creo (y creen) que me encantará... si no, estarán Boston, Washington o Toronto para intentar compensar (aunque dudo que sea necesario).
Veinte días. Dentro de veinte días, estando nuevamente aquí, será cuatro de agosto, una de las noches más importantes de la Fiesta Mayor de Vilanova, y ¡podré pasarla con mi novio! hace muchos días que no lo veo (es lo que tiene el hecho que haya ido a Berlín a estudiar alemán) y no nos veremos hasta ese día, cuando yo ya haya vuelto de las Américas. Tengo muchísimas ganas de verle... le necesito, estos días lo estoy notando muchísimo; aunque cuando está aquí, también lo sé, porque estar con él es algo.. mágico.
Días... días y más días... aún me quedan muchos días por vivir (si todo va con normalidad), me queda toda una vida por delante... hay que aprovecharla, ahora que uno está bien, porque nunca se sabe en qué estado se llegará al final de ella... y, aunque digan que un optimista vive menos por ir con menos cuidado, hay que ver las cosas con buenos ojos, ya que no se puede volver atrás para cambiarlas, la vida sólo fluye en un sentido... hacia adelante. Muchas cosas pasaron ayer por mi cabeza relacionadas con lo que da de sí la vida y la llegada de la muerte, algo que no sé si llegaré nunca a superar, después de ver La vida por delante, con Concha Velasco al frente. Fue genial. Reí, me emocioné, sonreí... me pasó de todo por la cabeza y disfruté. Los actores estuvieron geniales. Ahora entiendo porque Concha Velasco es una de las grandes de aquí. Se lo merece.

sábado, 3 de julio de 2010

summertime

Dos meses después, vuelvo aquí. La pereza y el poco tiempo que tenía, unidos a muchos más factores, me hicieron ir abandonando este rincón, el único rincón en el que más o menos me abro (aunque no sé muy bien a quién, realmente, porque esto realmente tiene menos lectores que el diario secreto de una preadolescente). Bien, en estos dos meses, han pasado muchas cosas pero, por suerte, mi vida sigue bastante igual y la felicidad no me ha abandonado. Un año de carrera ya (sólo quedan 5), exámenes que no merecen comentarios, problemas, soluciones, momentos inolvidables, adquisiciones polémicas (de compras) y un sinfín de cosas... Por fin vacaciones, lástima que mañana mismo, mi novio se va. Se va a Alemania, a aprender alemán (normal) y volverá al cabo de tres semanas, cuando yo esté en.... Nueva York. Así, nuestra separación será aún más larga y abarcará desde mañana, día 4 de julio, hasta el 4 de agosto, noche importante para mí. No podremos celebrar el 5º mes, pero... realmente, no tengo miedo de esta separación. Me joderá, claro, porque querré verle y no podré, pero no dudaré en ningún momento de nuestro comportamiento. No sacaremos conclusiones negativas, como que no vernos es algo bueno (¡no, por dios!) y seguro que el día 4 por la tarde, viviremos un momento más intenso que los fuegos artificiales que no esperan esa noche en la playa.
Bien... realmente, no sé qué decir... espero que sea un gran verano, aun con la pena de no poder estar con mi novio durante un mes, pero que los momentos que compartamos puedan hacernos obviar esto. Disfruten ustedes también de sus vacaciones, seguro que se lo merecen.


sábado, 24 de abril de 2010

Sant Jordi

Ayer, 23 de abril, fue el día de Sant Jordi, el día de la rosa y el libro en Catalunya. Si bien Sant Jordi es patrón de varios países (véase Inglaterra, Georgia (ciertamente no lo sé, pero lo supongo por el nombre y su bandera) y otros), en Catalunya la fiesta adquiere algo especial (digo fiesta porque es una celebración, porque realmente, no es el tipo de fiesta de esos en los que la gente no trabaja, porque sí, sí que se trabaja): es un día en el que la cultura vive una promoción especial y todos seamos que alguien nos aprecie para recibir algún regalo, sea una rosa o un libro. No contaré de dónde viene el hecho de regalar rosas a las mujeres (historia de Sant Jordi) y libros a los hombres (Cervantes), concepción tradicional de la fiesta que ha ido evolucionando hasta el punto que casi todo el mundo recibe libros ese día y hay hombres que también reciben rosas (como yo). Siempre había querido pasar una Diada de Sant Jordi enamorado, pero como bien sabéis, los capítulos anteriores de mi vida no me lo permitieron, y vivía de los libros que me compraban (y me siguen comprando) mis padres, mis abuelos y mis tíos. También a veces caía algún otro libro, hasta una rosa, gracias a los premios del colegio, pero este año ha sido claramente diferente: el amor llamó, esta vez decidido, el 27 de febrero de este año a mi puerta, y ayer lo pude celebrar: recibí mi primera rosa y mi primer libros con connotaciones amorosas... Como no, yo regalé mi primera rosa y libro también en demostración del amor. Fue un bonito día: llegué a Barcelona, compré una camiseta (es lo que tiene que tu novio se llame Jordi, es también su santo, así que le compras más cosas) y me dispuse a conseguir una rosa... Di vueltas y más vueltas hasta que una me convenció... Ya tenía el pack: libro + rosa + camiseta... sólo faltaba esperar. En aquel momento, al girar mi vista atrás, descubrí una rosa que rompió mi esquema... miré con desprecio la rosa adquirida a penas 10 minutos antes y compré esa rosa, una rosa que no había visto yo antes durante ese día. Él me sorprendió 10 minutos antes de lo previsto, me dió una rosa, le dí una rosa... Antes claro, besos, algo que no debe faltar nunca. Fuimos a un sitio más tranquilo, nos dimos los libros, la camiseta... vi que la cagué con un comentario que había hecho el día anterior... hahah Comimos, después de dar mil vueltas para poder encontrar un sitio... y seguimos con el día, felices, disfrutando de su día, que se había convertido en nuestro. Me fuí a casa con una gran sonrisa y cara de atontado, le regalé la rosa que había comprado al principio y que no me convencía a mi madre, quedando como un buen hijo, y fui a reclutar mis otros libros. Por la noche, cena con tres amigas: ponernos al día, cotilleos y recordar cosas que nos ocurrieron. Mis 4 libros: Sexo en Nueva York, Codi Genètic, Gossip Girl 1 y La Apuesta. El día: un gran Sant Jordi, sin duda, el mejor de mi vida.

domingo, 11 de abril de 2010

hola esperanza, adiós inspiración

Soy feliz. Últimamente no escribo por falta de tiempo pero, sobre todo, por falta de inspiración. Creo que debo tener el síndrome del pseudopoeta romántico (me lo acabo de inventar, si no es que nadie lo había nombrado antes), sólo me inspiro si tengo problemas y la desgracia me acecha, creo. Ahora estoy tan contento, tan feliz, tan enamorado, tan liberado también... Vale la pena seguir al pie del cañón pase lo que pase, al final, si hay suerte, llega lo bueno.
Espero recuperar la inspiración sin perder todo lo bueno de lo que ahora disfruto (y si no puede ser, que le den a la inspiración), aunque creo que lo que escriba ya irá por otro camino: no teniendo nada mío malo que contar ni existiendo suficientes palabras para describir todo lo bueno que me pasa, empezaré a desarollar mi talento creativo y a inventar historias (y poder tirarlas adelante, que es lo que más cuesta).
Y ahora dejo esto aquí, que me reclama un nuevo talento que he descubierto hace poco: el dibujo de estructuras anatómicas.
Hasta pronto.

martes, 16 de marzo de 2010

ESTO ES FELICIDAD

Soy feliz. Soy muy feliz. Hoy me he sacado el carné de conducir, y esto me hace feliz. Me hace feliz pero, realmente, no supone ni un 10% de la felicidad que estoy experimentando últimamente. Soy feliz porque el segundo semestre de la uni es mejor que el primero, aunque tampoco es una maravilla, soy feliz porque últimamente, siempre que voy de compras, encuentro algo que me gusta y, encima, no me va 500 tallas grande (y eso, sin haber engordado), soy feliz porque los amigos y amigas estan ahí y no me fallan y soy feliz porque sé que es querer y sentirse querido. El viernes pasé una noche maravillosa, no había tenido una noche tan tierna y excitante a la vez, en mi vida. Fue genial. Sentir esa conexión con el chico al que más quiero del mundo, sin duda, fue algo inolvidable. No lo olvidaré. No lo olvidaré pero espero pasar muchas noches así, de hecho quiero pasar todas las noches así. Le quiero. Me quiere. Nos queremos. Sin duda, esto es lo mejor que me ha pasado jamás.

martes, 2 de marzo de 2010

AMOR

Estoy muy feliz. Tengo ganas de verle cada día, sinceramente, aunque no es posible. Me pasaría el día abrazándole y besándole. Estoy tan seguro de que es lo que quiero, de que le quiero a él. Me encanta, le quiero. Tengo unas ganas locas de estar tumbado en la cama, durmiendo abrazados. No quiero que nada nos separe, me gustaría compartir la vida con él. De momento, espero compartir el presente más inmediato, y hacer muchas cosas juntos este año: visitar sitios, ir de viaje, comprar, etc. Quiero compartir la cama, quiero compartir cada instante, quiero compartir lo más mínimo... porque he encontrado a la persona con quien puedo hacerlo.

martes, 16 de febrero de 2010

POOR IS THE MAN WHOSE PLEASURES DEPEND ON THE PERMISSION OF ANOTHER

Una frase célebre de Madonna que reivindica la independencia del individuo y el poder tomar cada uno sus propias decisiones. Una frase que no predica la marginación ni el desprecio por los demás, simplemente proclama la libertad y el no dejarse doblegar por los demás. Una frase que, sin duda, deberíamos tenerla todos presente. Yo, antes, no la tenía. Ahora, pienso muchas veces en ella e intento ponerla en práctica: "Poor is the man whose pleasures depend on the permission of another".

martes, 9 de febrero de 2010

BRAND NEW LIFE

Después de poco menos de una semana de pruebas acerca el estilo de vida que pensaba retomar, he podido comprovar que no me llena nada y que, a veces, hasta me entristece mucho. Visto esto, he decidido que es necesario un nuevo planteamiento de modo de vida (modificable) que seguir, el cual tengo que ir puliendo y diseñando. En el esbozo de este nuevo estilo de vida no faltan buenas intenciones, aunque también hay pequeñas licencias para cosas no tan buenas, en caso de que lo bueno no llegue. Aun así, las cosas no tan buenas no son ni de lejos cosas denigrantes, simplemente son acciones a las que preferiría no recurrir porque preferiría que se cumplieran las buenas intenciones, pero todos sabemos cómo va este mundo (almenos yo creo saber cómo va el mío, y no es como uno desearía). Quiero aprender a cocinar, haré deporte (hoy he hecho 4,9 km), quiero ir a conciertos, quiero ser amable (aunque eso cueste con ciertas personas) y quiero, como no, conocer a alguien especial de manera fortuita e irnos conociendo poco a poco y eso... vamos, algo que no he vivido nunca, un poco peliculero, y que no sé si lograré que pase nunca. Las (im)posibilidades de este último punto son lo que precisamente me ha llevado a pensar las licencias que podré permitirme: el sexo con desconocidos en sitios cómodos e incómodos queda prohibido, una cosa es enrollarse, la otra, meterse en la cama (aun así, preferiría no tener que recurrir a nada de eso). Otra buena intención: estudiar más, concentrarme, no dejar las cosas para el final. Todo esto es lo que intentaré para darme una segunda oportunidad a mi mismo, a ver si consigo ser feliz, y así, no tendré que joderme al ver felices a otros porque, aunque sea egoísta y feo, a uno le jode ver que hay gente que le va todo también mientras tú estás pringando, así que, para evitar esto... intentaré serlo yo también (feliz, digo).

viernes, 5 de febrero de 2010

CUANDO YA HAS TOCADO FONDO

Este blog se creó el día después de una noche que terminó poniendose fea. Hoy, este blog estará inspirado por una noche que, sin duda, escapó de lo planeado. Aun así, éste no es el único motivo por el que me pongo hoy precisamente a escribir, hacía muchos días que no escribía y, precisamente, en estos muchos días mi vida ha cambiado de una manera muy importante. He pasado mi primera época de exámenes en la universidad, donde he visto mi poca visión de planificación en este primer semestre, cosa que cambiará (sí, no son palabras que se lleva el viento) en el segundo semestre, el cual empieza el lunes que viene. Aun así, el stress pre-exámenes ha surgido efecto almenos en 4 asignaturas, en una, no se sabe (la que más me hace sufrir), aunque también se ha notado el efecto vagueza, porque las notas no tienen nada de espectacular (almenos las que conozco). Este punto creo que, poniendo en práctica nuevos métodos, quedará resuelto, aunque está claro que hay factores externos que podrán modificar en parte mi rendimiento académico. Otro punto a destacar es la vida personal, los síntomas se hicieron más que evidentes y costó hacerle frente, pero no se puede vivir en un mar de duda permanente para intentar estirar algo que, sea por lo que sea, no da más de si. Ante este cambio en mi vida, el enésimo en materia sentimental, me pregunto si realmente lo sentimental puede estar asociado a mi persona, sé que sí, no es ninguna utopía, pero creo que no me lo puedo permitir. No puedo permitirme este tipo de relaciones porque siempre terminan en batacazo y si algo creo que me pasa a mí es que, cuando sufro un batacazo, sea en el ámbito que sea, me pasa factura, sobre todo en la salud y comportamiento. Además, nunca he vivido una relación estable larga, así que, seguiré el camino marcado por la experiencia y haré lo que me es fácil y genera poco ruido emocional, por lo tanto, pocas expectativas y, en consecuencia, pocas frustraciones. Ya como último punto, necesito un cambio de look, creo. No quiero volver a ver lo que veo en el espejo cuando me miro en él.

sábado, 16 de enero de 2010

EXÁMENES

No me gustan los exámenes, nunca me ha gustado hacerlos. Es algo que comparto con la mayoría de la gente, lo sé, pero no me gustan sólo por el hecho de que implican que toca estudiar y te ponen a prueba, los exámenes traen consigo un montón de cosas más, muchas de manera indirecta. Está claro que tener que invertir tiempo en estudiar cuando se podría estar haciendo otra cosa, no gusta. Hacer el examen, por mucho que te sepas lo que entra, tampoco gusta, porque nunca sabes si, por las circunstancias que sea, alguna pregunta se te quedará trabada y no podrás contestarla (hecho que puede ampliarse a varias preguntas hasta acaparar el examen entero). Con los exámenes del primer semestre de la universidad, me he dado cuenta de que las cosas son muy diferentes a las de antes: el stress se acumula de manera bestial en estos días, aunque parecía que con Boloña no tenía que pasar (sigue pasando y, además, nos tienen entretenidos el resto del año con cosas de dudosa utilidad). Estos exámenes, los míos, del 25 de enero al 3 de febrero, se presentan agotadores, además, no me he pasado las Navidades amargado estudiando, así que me toca amargarme ahora, a una semana escasa del comienzo. Y ahí empiezan las repercusiones: tengo de sacar tiempo para estudiar de donde sea, lo que me deja sin tiempo libre (aunque sé que pierdo mucho siempre) y agotado, en ocasiones. Pero lo que de verdad me enoja más es no poder mantener el contacto normal com las personas que me importan, aquéllas a las que quiero. Tengo miedo de que este stress pre-exámenes complique las cosas con ciertas personas, no me gustaría nada, y eso me desestabiliza un poco y me roba también tiempo para estudiar, haciendo más grande la pelota, que parece que no dejará de rodar hasta que haya pasado todo esto. Tengo ganas de que pase, de que los exámenes acaben y poder reordenar mi vida, que hace justo unos diez días, era genial. Supongo que no soy el único que está pasando por eso, así que ánimo a todos y ¡suerte! Desapareceré esta semana en búsqueda de la sabiduría perdida en bioquímica, biofísica, biología celular y, en menor medida, bioestadística e introducción a la salud.

martes, 5 de enero de 2010

Ahir va ser EL DIA. Feia dies que em rondava pel cap fer una cosa com la que vaig fer ahir, agafar dos trens i esperar-me a la porta de casa seva. Havia pensat fins i tot visitar-lo a la universitat, però no vaig poder per problemes d'horaris, tot i que no descarto fer-ho més endavant. Tot i així, tampoc descarto tornar a fer el que vaig fer ahir, perquè no crec que sigui una cosa que, un cop feta, no es pugui repetir però, de moment, tinc altres idees. Em va agradar molt fer el que vaig fer ahir, em vaig emocionar i tot fent-ho, perquè em sentia bé i ell també s'hi sentia. En veure'l, tots els nervis acummulats durant la nit i durant el trajecte es van esvair i vaig poder passar una tarda genial amb una persona que també ho és i estimo i admiro. Vam passejar, vaig conèixer Sabadell, vam anar a una teteria, on vam viure moments d'emoció, sinceritat, incertesa i mil paraules més per descriure'ls, i vaig poder tornar a veure que sexy li queda una camisa...
Em va agradar molt compartir la tarda amb ell, quan el tinc a prop, tot és diferent: s'omple tot d'uan calidesa, d'una tendresa que no sé explicar. Em sento segur i a la vegada, despreocupat, és una sensació que no tinc en cap altre moment, i m'encanta. Tan de bo pogués sentir aquesta sensació més sovint (estant amb ell, clar, no la vull sentir amb ningú més), però bé, de moment les coses són com són i els km no els fa desaparèixer cap màquina. De moment, és clar.

jueves, 31 de diciembre de 2009

ADIÓS 2009, ADIÓS

Los años son de las pocas cosas que nos gusta ver morir. A los que el año no les ha ido maravillosamente, depositan toda su fe en ese nuevo número que representa el año que se acerca. A los que el año les ha ido bien, también esperan con emoción el fin de un conjunto de 365 días, en algunos casos, 366, y cerrar así un lapso de tiempo que les ha sido favorable antes de que ocurra algo al final que lo estropee. Así, como cada 31 de diciembre, toca despedir el año por todo lo alto, o almenos, esto es lo que siempre se intenta en un principio.
El año que despedimos hoy, el 2009, ha sido, para mí, un año lleno de acontecimientos y contrastes. Aun con todas las cosas negativas que he vivido, este 2009 se impone como el mejor año de mi vida. Tengo que reconocer que, desde hace unos 3 o 4 años, cada año que finaliza es el mejor, viéndose sustituído por el que le prosigue, cuando el segundo llega a su fin.
Este año, último de la primera década del siglo XXI, ha sido un año de retos, sobre todo en relación a los estudios; un año de ilusiones que después han fracasado; otras que han resurgido meses después, cuando parecía ya imposible; ha sido un año de viajes increíbles que han generado unos recuerdos que dudo que pueda olvidar; ha sido un año de enfrentamientos, con sus reconciliaciones; un año en el que he conocido mucha gente nueva; un año con cambios en las relaciones con gente ya conocida; un año de ilusiones por parte del fútbol, deporte del que no soy gran seguidor, pero que el Barça lo ha llenado de algo muy especial; un año de fiestas; bailes increíbles y un largo etc, sin olvidar la CONQUISTA de la mayoría de edad.
Me siento feliz, ha sido un gran año. Quiero despedirlo por todo lo alto y recibir el siguiente haciendo lo que más me gusta que, como muchos ya sabéis, es bailar. Pasadlo muy bien esta noche, pero que sea sólo un preámbulo de todo lo bueno que os espera en este 2010 a punto de estrenar y deciros, ya para terminar, que gracias por haber formado parte de mi vida en este año, cuento con vosotros para el año que viene.
FELIZ 2010

viernes, 18 de diciembre de 2009

MI DETERMINACIÓN

Pocas veces en la vida uno tiene realmente claro qué es lo que quiere. La satisfacción que produce saber qué quieres es enorme, si bien la angustia se apodera de ti también de una manera acusadora por miedo a no conseguir lo que tanto anhelas. Yo sé lo que quiero. Más bien dicho, sé a quién quiero. Sé que esa persona no me da la espalda, precisamente, y que hay sentimientos mútuos que hacen que se hayan dado las circunstancias para que se produzcan varias cosas y momentos que tengo grabados en mi memoria.
Aun así, ésto no es fácil: sé que yo no soy fácil; no me refiero a ser una persona inalcanzable, no creo que tenga ningún valor añadido al hecho de ser humano que no tengan los demás, no destaco precisamente por cualidades físicas ni de personalidad. Con lo de no ser fácil, me refiero a que me cuesta mostrarme tal como soy, con todas mis carencias (y mis no carencias, por supuesto) y someterme así a "juicio", un juicio que me da miedo perder. Ahora, las cosas han cambiado: hace dos días tuve una conversación con él y he visto que las cosas no van por el buen camino, así que ya ha llegado la hora de aprender a desnudarme sentimentalmente, mostrar quién soy, cómo soy, qué quiero y qué vengo a hacer aquí.
Lo haré, lo haré por él, por un futuro, por mil razones. No sé cuánto tiempo me traerá completar el proceso, pero no pienso perder una oportunidad que me da la vida para ser feliz y hacer feliz a alguien por ese miedo que me ha estado atormentando 18 años, siempre pidiendo deseos a realmente no sé quién para ver cumplidas mis ilusiones sin realmente tener que dar la cara. Ahora sé que muy pocos de esos deseos se cumplieron, así que toca ponerse manos a la obra. El tiempo de cambiar ha llegado, y ésta es mi determinación.

sábado, 5 de diciembre de 2009

WHAT A FEELING

Ayer fue un día maravilloso. No exagero, fue increíble, un día de esos tan bonitos y especiales que no se olvidan ni que te lo propongas. El día empezó a las 8h, cuando me levanté, un poco nervioso por lo que me esperaba y con un grano con el que no contaba, pero eso no pudo arruinarme la jornada. La clase terminó antes de lo previsto, eso me dió seguridad y tiempo antes del gran momento... Los nervios se habían apoderado de mí, me fui con Marta a comprar y no podía dejar de mirar el reloj... los minutos iban pasando... y por fin, llegó la hora. Fue GENIAL, viví, junto a él, momentos muy tiernos, me reí, me sentí como en una nube, fue... MARAVILLOSO... no tengo palabras... y todo eso... rodeado de un entorno prenavideño que saca lo mejor de uno mismo... fue PRECIOSO.

(L)

lunes, 23 de noviembre de 2009

peligrosa felicidad

Estoy feliz. Es más, soy feliz. Últimamente me siento muy bien. Vivo momentos muy buenos (otros no tanto, pero tampoco malos), tan buenos que el otro día, el sábado, tuve un momento de emoción repentina y casi echo a llorar mientras estaba conduciendo (sí, por fin he empezado las clases prácticas de coche). En lo profesional, en mi caso, la universidad, voy haciendo y he encontrado por fin una manera de organizarme que, de momento, parece correcta, aunque no podré aplicarla plenamente hasta el segundo semestre, creo, ya que, aunque ahora ya haya empezado a cambiar, quedan atrás cosas por zanjar y todo esto se acumula y va pesando. Por lo que hace a aspiraciones no profesionales pero también de habilidad o como se las quiera llamar, por fin he empezado las prácticas de conducir, como he dicho antes, y de momento, no se me da mal, ¡pensaba que sería algo mucho peor! Con las amistades, a parte de las nuevas de la universidad, mantengo las de años atrás y parece que los nubarrones que se habían postrado este verano empiezan a desaparecer, veré el momento cumbre este sábado, quiero. En relaciones más íntimas, podríamos llamarlo, estoy reviviendo algo pasado que no cambiaría por nada... y lo estoy reviviendo de una manera nueva que creo que es más sana para mí y también para él. No se sabe cuál será el futuro de ésto, ni hemos definido los sentimientos que nos mueven a comportarnos así, pero no pienso comerme el coco y dejaré que las cosas fluyan, sin llegar a ser pasota, para evitar un colapse mental y obsesionarme, acabando destruyéndolo todo sin ningún motivo.
En definitiva, creo que he recuperado, con todo esto, la estabilidad emocional de la que he carecido todo este verano y parte del otoño, y parece que las cosas van a mejor.
Único temor: el examen del jueves.

sábado, 14 de noviembre de 2009

un sourire

Cada año, mujeres de 20 y tantos llegan a Nueva York en búsqueda de las dos Ts: Tiendas... y Tíos. Éstas son las palabras que Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker) pronuncia al principio de la película de Sexo en Nueva York. Aun siendo chico, estas dos ideas, extrapolándolas a mi vida, se han convertido en leitmotiv de mi existencia (de manera importante pero no única) en estos últimos años.
Las necesidades que me provocan las tiendas son fáciles de cubrir: sólo es necesario el dinero para poder adquirirlo (no quiero frivolizar con cuestiones monetarias, hablo desde mi perspectiva, no me refiero a que sea una facilidad universal, sé que no es así), mucho más difícil es encontrar que te guste algo; pero bueno, una vez encuentras lo que estabas buscando o simplemente algo que te llena en ese sentido, si te queda bien (según tú mismo, las opiniones ajenas no siempre ayudan), te diriges hacia el mostrador y pagas. Es algo fácil, a veces, rápido, y no acostumbra a producir dolor alguno, si no es que te gastas algo fuera de lo que tú mismo consideras normal.
En cuanto a los tíos, la cosa... ya no es tan fácil... básicamente, porque la supuesta búsqueda de tíos es algo poco definido y deja abiertas muchas opciones (hay quien las deja todas abiertas, creyendo que así entrará alguno por alguna de las opciones): puedes buscar al hombre de tu vida; al novio de tus próximos meses o años, pero no más; al chico de la semana; al de la noche y un largo etc. Yo soy de los que buscan el amor, aunque dicen que si lo buscas, no lo encuentras, pero no puedo evitarlo... Sin embargo, no supe cerrar la puerta al sexo sin compromiso y se colaron (demasiadas) visitas inesperadas a las que no pude frenar. Realmente, no sé si las quise frenar en un primer momento; creía que su visita compensaba el abandono que sufría por parte del amor, que nunca se presentaba... Después me daba cuenta de que no compensaba nada, cada vez, después del "encuentro", me invadía una sensación extraña no agradable, precisamente... y me autodecepcionaba... Pensaba: "no volveré a caer" y siempre acababa cayendo, con el mismo o con otro, pero la cosa no parecía terminar... bien, aún estoy buscando este fin... pero creo que ahora la cosa ha cambiado: cuando alguien a quien aprecias te dice que puedes cambiar y que te mereces algo mejor si es eso lo que tu quieres, te crees con más fuerzas. Si esa persona te abraza, no te prohibe llorar... Si esa persona te apoya y se preocupa, te sientes con más fuerzas y ganas... Eso es lo que me pasó ayer y me siento mucho mejor desde entonces... Pero esto no ha terminado, aún queda algo muy importante: No dejes que esa persona crea que sólo la utilizas como pseudopsicólogo y demuestrale lo mucho que te importa, cuéntale cosas que no sean tristes, preocúpate por sus sentimientos... En definitiva, hazla sonreír como te ha hecho ella a ti, y verás como podrás contar con alguien de por vida.
Si ho arribes a llegir, merci per tot :)

viernes, 30 de octubre de 2009

idiota

No recordaba lo que era sentirse idiota. Esa sensación de fracaso que aparece cuando se te cruza una piedra en el camino que no te deja avanzar porque no hay manera de levantarla y quitarla de allí, esa piedra que opone una resistencia constante en el tiempo y consigue acabar con tus ganas y voluntad, por lo que abandonas tus ilusiones con la excusa de que las retomarás algún día, aunque algo dentro de ti tiene miedo a que realmente eso no ocurra y ese propósito jamás se vea cumplido. He tenido constantes problemas en mi vida, sobre todo personal, en estos últimos dos años, aunque nunca había tenido la sensación derrotista que me invade esta mañana.
Este golpe en la cabeza, este aviso de que algo va mal me lo ha dado hoy, hace unos 20 minutos, un ejercicio de Bioestadística que no veo como resolver, y me he dado cuenta que no presto atención nunca a las instrucciones para poder después resolver las contrariedades que aparecen en mi vida (no presté atención en las lecciones de Bioestadística de esta semana). Quizá me he saltado las lecciones que hacen referencia a la solución de los problemas personales, aunque hay quien opina que no son soluciones universales y que dependen de cada sujeto, pero en el fondo, yo creo que hay un esquema general con el que más o menos podríamos guiarnos todos un poquito y evitar así muchos malos ratos. Bien, me los he saltado, y dudo que pueda volver atrás para asistir a esas "lecciones" y de paso enmendar errores anteriores, así que me tocará forjar mi propio esquema resolutivo, basado en las (malas) experiencias y encontrar así un atisbo de luz que me lleve a un destino mejor.
Bien, ahora voy a ver si encuentro el esquema resolutivo del problema de Bioestadística...
Cuidense

jueves, 8 de octubre de 2009

ELLA

La mirada fija en algun punto del horizonte, un punto imposible de adivinar en el reflejo de esos ojos verdes que gustan cada vez que los miras, aunque lo hagas por millonésima vez... Esos ojos son una de las armas de mujer con las que ella consigue enamorar o impresionar a cualquier transeúnte que se cruce con ella.
Como no, está orgullosa de sus ojos, pero no lo está más que de su pelo, por ejemplo, ese pelo castaño claro con reflejos rubios. Bien, no son reflejos rubios... Son mechas finas distribuidas con una gracia que pocos peluqueros deben tener, con un aspecto tan natural que requieren una acurada observación por parte de quien se fije en la melena de esa mujer, cosa que no pasa, ya que cualquiera se fija antes en sus ojos y queda aturdido de tal manera que no presta atención en si esos reflejos son naturales o la mano de dios ha intervenido.
Lo que realmente la enorgullece es su juventud. Bien, su fingida juventud. Ella tiene 47 años ya, no es una jovencita, pero eso, los desconocidos no lo saben. Cuando la miran, ven una mujer de unos 30-35 años con unos ojos que encogen el corazón y te dejan paralizado. Ella tiene ese don, un don oculto porque nadie realmente sabe su edad, pero con el que ella consigue manipular hombres constantemente. No es como muchas señoras que intentan recuperar su ansiada juventud vistiendo con ropa que apenas les cabe y mucho menos las favorece, ella se viste como una chica de 30 años y nadie puede decir que le quede mal, ya que parece que esa ropa esté diseñada para ella.
Bien, parece que a esta mujer, las cosas no le deben ir mal. Es lista, además, y tiene un buen trabajo, y un jefe enamorado de ella... Allí reside uno sus problemas, la manipulación que ejerce el capullo de su jefe sobre ella, porque claro, parece muy fácil plantarle cara a un machito imbécil que controla tu puesto de trabajo, pero no es nada simple. Esta atracción que produce en los hombres, utilizada varias veces a su favor, se vuelve en su contra en el trabajo y en el ámbito de su vida personal, ya que no ha encontrado aún (si es que llega a encontrarlo) a un hombre que la valore por algo más que esos ojos verdes, unos ojos que a veces terminan siendo una maldición...
Sexualmente, se siente realizada, pero aún espera un hombre para darle su amor y recibir ella el suyo. De momento, no parece que nada vaya a cambiar. De momento, porque quizá, ese chico que se acerca por la derecha, que acaba de subir al tren, con esos ojos oscuros y esa sonrisa tan blanca... tiene pinta de esconder algo que promete, pero sólo son conjeturas.