sábado, 16 de enero de 2010

EXÁMENES

No me gustan los exámenes, nunca me ha gustado hacerlos. Es algo que comparto con la mayoría de la gente, lo sé, pero no me gustan sólo por el hecho de que implican que toca estudiar y te ponen a prueba, los exámenes traen consigo un montón de cosas más, muchas de manera indirecta. Está claro que tener que invertir tiempo en estudiar cuando se podría estar haciendo otra cosa, no gusta. Hacer el examen, por mucho que te sepas lo que entra, tampoco gusta, porque nunca sabes si, por las circunstancias que sea, alguna pregunta se te quedará trabada y no podrás contestarla (hecho que puede ampliarse a varias preguntas hasta acaparar el examen entero). Con los exámenes del primer semestre de la universidad, me he dado cuenta de que las cosas son muy diferentes a las de antes: el stress se acumula de manera bestial en estos días, aunque parecía que con Boloña no tenía que pasar (sigue pasando y, además, nos tienen entretenidos el resto del año con cosas de dudosa utilidad). Estos exámenes, los míos, del 25 de enero al 3 de febrero, se presentan agotadores, además, no me he pasado las Navidades amargado estudiando, así que me toca amargarme ahora, a una semana escasa del comienzo. Y ahí empiezan las repercusiones: tengo de sacar tiempo para estudiar de donde sea, lo que me deja sin tiempo libre (aunque sé que pierdo mucho siempre) y agotado, en ocasiones. Pero lo que de verdad me enoja más es no poder mantener el contacto normal com las personas que me importan, aquéllas a las que quiero. Tengo miedo de que este stress pre-exámenes complique las cosas con ciertas personas, no me gustaría nada, y eso me desestabiliza un poco y me roba también tiempo para estudiar, haciendo más grande la pelota, que parece que no dejará de rodar hasta que haya pasado todo esto. Tengo ganas de que pase, de que los exámenes acaben y poder reordenar mi vida, que hace justo unos diez días, era genial. Supongo que no soy el único que está pasando por eso, así que ánimo a todos y ¡suerte! Desapareceré esta semana en búsqueda de la sabiduría perdida en bioquímica, biofísica, biología celular y, en menor medida, bioestadística e introducción a la salud.

martes, 5 de enero de 2010

Ahir va ser EL DIA. Feia dies que em rondava pel cap fer una cosa com la que vaig fer ahir, agafar dos trens i esperar-me a la porta de casa seva. Havia pensat fins i tot visitar-lo a la universitat, però no vaig poder per problemes d'horaris, tot i que no descarto fer-ho més endavant. Tot i així, tampoc descarto tornar a fer el que vaig fer ahir, perquè no crec que sigui una cosa que, un cop feta, no es pugui repetir però, de moment, tinc altres idees. Em va agradar molt fer el que vaig fer ahir, em vaig emocionar i tot fent-ho, perquè em sentia bé i ell també s'hi sentia. En veure'l, tots els nervis acummulats durant la nit i durant el trajecte es van esvair i vaig poder passar una tarda genial amb una persona que també ho és i estimo i admiro. Vam passejar, vaig conèixer Sabadell, vam anar a una teteria, on vam viure moments d'emoció, sinceritat, incertesa i mil paraules més per descriure'ls, i vaig poder tornar a veure que sexy li queda una camisa...
Em va agradar molt compartir la tarda amb ell, quan el tinc a prop, tot és diferent: s'omple tot d'uan calidesa, d'una tendresa que no sé explicar. Em sento segur i a la vegada, despreocupat, és una sensació que no tinc en cap altre moment, i m'encanta. Tan de bo pogués sentir aquesta sensació més sovint (estant amb ell, clar, no la vull sentir amb ningú més), però bé, de moment les coses són com són i els km no els fa desaparèixer cap màquina. De moment, és clar.