martes, 16 de febrero de 2010

POOR IS THE MAN WHOSE PLEASURES DEPEND ON THE PERMISSION OF ANOTHER

Una frase célebre de Madonna que reivindica la independencia del individuo y el poder tomar cada uno sus propias decisiones. Una frase que no predica la marginación ni el desprecio por los demás, simplemente proclama la libertad y el no dejarse doblegar por los demás. Una frase que, sin duda, deberíamos tenerla todos presente. Yo, antes, no la tenía. Ahora, pienso muchas veces en ella e intento ponerla en práctica: "Poor is the man whose pleasures depend on the permission of another".

martes, 9 de febrero de 2010

BRAND NEW LIFE

Después de poco menos de una semana de pruebas acerca el estilo de vida que pensaba retomar, he podido comprovar que no me llena nada y que, a veces, hasta me entristece mucho. Visto esto, he decidido que es necesario un nuevo planteamiento de modo de vida (modificable) que seguir, el cual tengo que ir puliendo y diseñando. En el esbozo de este nuevo estilo de vida no faltan buenas intenciones, aunque también hay pequeñas licencias para cosas no tan buenas, en caso de que lo bueno no llegue. Aun así, las cosas no tan buenas no son ni de lejos cosas denigrantes, simplemente son acciones a las que preferiría no recurrir porque preferiría que se cumplieran las buenas intenciones, pero todos sabemos cómo va este mundo (almenos yo creo saber cómo va el mío, y no es como uno desearía). Quiero aprender a cocinar, haré deporte (hoy he hecho 4,9 km), quiero ir a conciertos, quiero ser amable (aunque eso cueste con ciertas personas) y quiero, como no, conocer a alguien especial de manera fortuita e irnos conociendo poco a poco y eso... vamos, algo que no he vivido nunca, un poco peliculero, y que no sé si lograré que pase nunca. Las (im)posibilidades de este último punto son lo que precisamente me ha llevado a pensar las licencias que podré permitirme: el sexo con desconocidos en sitios cómodos e incómodos queda prohibido, una cosa es enrollarse, la otra, meterse en la cama (aun así, preferiría no tener que recurrir a nada de eso). Otra buena intención: estudiar más, concentrarme, no dejar las cosas para el final. Todo esto es lo que intentaré para darme una segunda oportunidad a mi mismo, a ver si consigo ser feliz, y así, no tendré que joderme al ver felices a otros porque, aunque sea egoísta y feo, a uno le jode ver que hay gente que le va todo también mientras tú estás pringando, así que, para evitar esto... intentaré serlo yo también (feliz, digo).

viernes, 5 de febrero de 2010

CUANDO YA HAS TOCADO FONDO

Este blog se creó el día después de una noche que terminó poniendose fea. Hoy, este blog estará inspirado por una noche que, sin duda, escapó de lo planeado. Aun así, éste no es el único motivo por el que me pongo hoy precisamente a escribir, hacía muchos días que no escribía y, precisamente, en estos muchos días mi vida ha cambiado de una manera muy importante. He pasado mi primera época de exámenes en la universidad, donde he visto mi poca visión de planificación en este primer semestre, cosa que cambiará (sí, no son palabras que se lleva el viento) en el segundo semestre, el cual empieza el lunes que viene. Aun así, el stress pre-exámenes ha surgido efecto almenos en 4 asignaturas, en una, no se sabe (la que más me hace sufrir), aunque también se ha notado el efecto vagueza, porque las notas no tienen nada de espectacular (almenos las que conozco). Este punto creo que, poniendo en práctica nuevos métodos, quedará resuelto, aunque está claro que hay factores externos que podrán modificar en parte mi rendimiento académico. Otro punto a destacar es la vida personal, los síntomas se hicieron más que evidentes y costó hacerle frente, pero no se puede vivir en un mar de duda permanente para intentar estirar algo que, sea por lo que sea, no da más de si. Ante este cambio en mi vida, el enésimo en materia sentimental, me pregunto si realmente lo sentimental puede estar asociado a mi persona, sé que sí, no es ninguna utopía, pero creo que no me lo puedo permitir. No puedo permitirme este tipo de relaciones porque siempre terminan en batacazo y si algo creo que me pasa a mí es que, cuando sufro un batacazo, sea en el ámbito que sea, me pasa factura, sobre todo en la salud y comportamiento. Además, nunca he vivido una relación estable larga, así que, seguiré el camino marcado por la experiencia y haré lo que me es fácil y genera poco ruido emocional, por lo tanto, pocas expectativas y, en consecuencia, pocas frustraciones. Ya como último punto, necesito un cambio de look, creo. No quiero volver a ver lo que veo en el espejo cuando me miro en él.

sábado, 16 de enero de 2010

EXÁMENES

No me gustan los exámenes, nunca me ha gustado hacerlos. Es algo que comparto con la mayoría de la gente, lo sé, pero no me gustan sólo por el hecho de que implican que toca estudiar y te ponen a prueba, los exámenes traen consigo un montón de cosas más, muchas de manera indirecta. Está claro que tener que invertir tiempo en estudiar cuando se podría estar haciendo otra cosa, no gusta. Hacer el examen, por mucho que te sepas lo que entra, tampoco gusta, porque nunca sabes si, por las circunstancias que sea, alguna pregunta se te quedará trabada y no podrás contestarla (hecho que puede ampliarse a varias preguntas hasta acaparar el examen entero). Con los exámenes del primer semestre de la universidad, me he dado cuenta de que las cosas son muy diferentes a las de antes: el stress se acumula de manera bestial en estos días, aunque parecía que con Boloña no tenía que pasar (sigue pasando y, además, nos tienen entretenidos el resto del año con cosas de dudosa utilidad). Estos exámenes, los míos, del 25 de enero al 3 de febrero, se presentan agotadores, además, no me he pasado las Navidades amargado estudiando, así que me toca amargarme ahora, a una semana escasa del comienzo. Y ahí empiezan las repercusiones: tengo de sacar tiempo para estudiar de donde sea, lo que me deja sin tiempo libre (aunque sé que pierdo mucho siempre) y agotado, en ocasiones. Pero lo que de verdad me enoja más es no poder mantener el contacto normal com las personas que me importan, aquéllas a las que quiero. Tengo miedo de que este stress pre-exámenes complique las cosas con ciertas personas, no me gustaría nada, y eso me desestabiliza un poco y me roba también tiempo para estudiar, haciendo más grande la pelota, que parece que no dejará de rodar hasta que haya pasado todo esto. Tengo ganas de que pase, de que los exámenes acaben y poder reordenar mi vida, que hace justo unos diez días, era genial. Supongo que no soy el único que está pasando por eso, así que ánimo a todos y ¡suerte! Desapareceré esta semana en búsqueda de la sabiduría perdida en bioquímica, biofísica, biología celular y, en menor medida, bioestadística e introducción a la salud.

martes, 5 de enero de 2010

Ahir va ser EL DIA. Feia dies que em rondava pel cap fer una cosa com la que vaig fer ahir, agafar dos trens i esperar-me a la porta de casa seva. Havia pensat fins i tot visitar-lo a la universitat, però no vaig poder per problemes d'horaris, tot i que no descarto fer-ho més endavant. Tot i així, tampoc descarto tornar a fer el que vaig fer ahir, perquè no crec que sigui una cosa que, un cop feta, no es pugui repetir però, de moment, tinc altres idees. Em va agradar molt fer el que vaig fer ahir, em vaig emocionar i tot fent-ho, perquè em sentia bé i ell també s'hi sentia. En veure'l, tots els nervis acummulats durant la nit i durant el trajecte es van esvair i vaig poder passar una tarda genial amb una persona que també ho és i estimo i admiro. Vam passejar, vaig conèixer Sabadell, vam anar a una teteria, on vam viure moments d'emoció, sinceritat, incertesa i mil paraules més per descriure'ls, i vaig poder tornar a veure que sexy li queda una camisa...
Em va agradar molt compartir la tarda amb ell, quan el tinc a prop, tot és diferent: s'omple tot d'uan calidesa, d'una tendresa que no sé explicar. Em sento segur i a la vegada, despreocupat, és una sensació que no tinc en cap altre moment, i m'encanta. Tan de bo pogués sentir aquesta sensació més sovint (estant amb ell, clar, no la vull sentir amb ningú més), però bé, de moment les coses són com són i els km no els fa desaparèixer cap màquina. De moment, és clar.

jueves, 31 de diciembre de 2009

ADIÓS 2009, ADIÓS

Los años son de las pocas cosas que nos gusta ver morir. A los que el año no les ha ido maravillosamente, depositan toda su fe en ese nuevo número que representa el año que se acerca. A los que el año les ha ido bien, también esperan con emoción el fin de un conjunto de 365 días, en algunos casos, 366, y cerrar así un lapso de tiempo que les ha sido favorable antes de que ocurra algo al final que lo estropee. Así, como cada 31 de diciembre, toca despedir el año por todo lo alto, o almenos, esto es lo que siempre se intenta en un principio.
El año que despedimos hoy, el 2009, ha sido, para mí, un año lleno de acontecimientos y contrastes. Aun con todas las cosas negativas que he vivido, este 2009 se impone como el mejor año de mi vida. Tengo que reconocer que, desde hace unos 3 o 4 años, cada año que finaliza es el mejor, viéndose sustituído por el que le prosigue, cuando el segundo llega a su fin.
Este año, último de la primera década del siglo XXI, ha sido un año de retos, sobre todo en relación a los estudios; un año de ilusiones que después han fracasado; otras que han resurgido meses después, cuando parecía ya imposible; ha sido un año de viajes increíbles que han generado unos recuerdos que dudo que pueda olvidar; ha sido un año de enfrentamientos, con sus reconciliaciones; un año en el que he conocido mucha gente nueva; un año con cambios en las relaciones con gente ya conocida; un año de ilusiones por parte del fútbol, deporte del que no soy gran seguidor, pero que el Barça lo ha llenado de algo muy especial; un año de fiestas; bailes increíbles y un largo etc, sin olvidar la CONQUISTA de la mayoría de edad.
Me siento feliz, ha sido un gran año. Quiero despedirlo por todo lo alto y recibir el siguiente haciendo lo que más me gusta que, como muchos ya sabéis, es bailar. Pasadlo muy bien esta noche, pero que sea sólo un preámbulo de todo lo bueno que os espera en este 2010 a punto de estrenar y deciros, ya para terminar, que gracias por haber formado parte de mi vida en este año, cuento con vosotros para el año que viene.
FELIZ 2010

viernes, 18 de diciembre de 2009

MI DETERMINACIÓN

Pocas veces en la vida uno tiene realmente claro qué es lo que quiere. La satisfacción que produce saber qué quieres es enorme, si bien la angustia se apodera de ti también de una manera acusadora por miedo a no conseguir lo que tanto anhelas. Yo sé lo que quiero. Más bien dicho, sé a quién quiero. Sé que esa persona no me da la espalda, precisamente, y que hay sentimientos mútuos que hacen que se hayan dado las circunstancias para que se produzcan varias cosas y momentos que tengo grabados en mi memoria.
Aun así, ésto no es fácil: sé que yo no soy fácil; no me refiero a ser una persona inalcanzable, no creo que tenga ningún valor añadido al hecho de ser humano que no tengan los demás, no destaco precisamente por cualidades físicas ni de personalidad. Con lo de no ser fácil, me refiero a que me cuesta mostrarme tal como soy, con todas mis carencias (y mis no carencias, por supuesto) y someterme así a "juicio", un juicio que me da miedo perder. Ahora, las cosas han cambiado: hace dos días tuve una conversación con él y he visto que las cosas no van por el buen camino, así que ya ha llegado la hora de aprender a desnudarme sentimentalmente, mostrar quién soy, cómo soy, qué quiero y qué vengo a hacer aquí.
Lo haré, lo haré por él, por un futuro, por mil razones. No sé cuánto tiempo me traerá completar el proceso, pero no pienso perder una oportunidad que me da la vida para ser feliz y hacer feliz a alguien por ese miedo que me ha estado atormentando 18 años, siempre pidiendo deseos a realmente no sé quién para ver cumplidas mis ilusiones sin realmente tener que dar la cara. Ahora sé que muy pocos de esos deseos se cumplieron, así que toca ponerse manos a la obra. El tiempo de cambiar ha llegado, y ésta es mi determinación.